Even macht met oud & nieuw!

Ik ken het. Het gevoel van macht wanneer je knalvuurwerk afsteekt. De sensatie wanneer je elkaar bestookt met Romeinse kaarsen, oorlog voert met vuurpijlen. Net zo lang een vuurtje stoken op een kruispunt totdat de politie komt en dan zelfgemaakte rookbommen naar ze gooien zodat alles uit het zicht is onttrokken. Een pijnlijke grijns van mij als een zoekende jongen van 17. Probeer de ellende van mijn armzalige jeugd weg te knallen. De twijfel en onzekerheid parkeren tot het nieuwe jaar

Knalvuurwerk afsteken is volgens mij vooral een vorm van aandacht vragen. Zie mij, hoor mij. Ik ben bang en weet niet hoe. Als onderdeel van de vuurwerk problematiek, waarbij jongeren brandweer, ambulance personeel en ook politie bestoken met illegaal vuurwerk.Na aandacht vragen, de roep om aandacht. Gillen om aandacht? Jongeren weten alles van iedereen via de sociale media, maar snappen maar weinig van zichzelf, ze hebben begeleiding nodig. Maar hoe?

Wanneer ik jongeren les geef, improvisatie theater inzet om hen iets te leren over sociale vaardigheden, begin ik met mijn eigen verhaal. Mijn persoonlijke ervaringen van toen en nu, de twijfels en angsten. Klinkt spannend, is het niet. Ik vertel over onderwerpen die ik goed ken van mezelf, het verrast me niet meer. Wanneer je samenvalt met je eigen verhaal kan je alles zeggen. Dat blijft en is oefenen in story telling.

Mijn verhaal veranderd steeds; mijn twijfels en angsten lopen elke dag mee.Het blijft mooi om te zien wat voor een impact het heeft en hoe verbindend het werkt. Herkenning. De bozige grijns van jongeren te zien veranderen in een glimlach.

 

 

Geef een reactie