Mindful Mitella

 

Door een valpartij op de ijsbaan is mijn schouderkop gebroken.

Mijn rechterarm hangt nu in een mitella. Eerst was het vooral pijnlijk en door morfine dragelijk. Nu is het vooral irritant dat ik mijn rechterarm niet kan gebruiken.

Mijn boterham smeren, veters knopen, mijn jas dicht doen, het lukt niet. Een mailtje tikken, achter een bureau zitten, zelfs bellen moet met links.Na de frustratie en boosheid over dit alles ben ik bij mezelf te raadde gegaan. Dit werkt niet. Accepteren, ik moet terugschakelen. Eerst denken en dan doen. Niet denken en doen tegelijk, dat kan mijn rechterarm niet aan. Doe ik dat niet, dan word ik teruggefloten door een pijnscheut. Zo leer ik snel.

Via mijn arm in de mitella kom ik erachter dat ik best goed kan plannen en accepteer dat ik niet overal invloed op uit kan oefenen. Ik leer hulp vragen en ontvangen. Mijn ‘blauwe kant’ ontwikkeld zich. Kom er ook achter dat ik veel dingen net iets te snel doe om het werkelijk te ervaren.

Deze mitella zorgt een mindful mindset.

Een van mijn eerste Mitella reizen voor mijn werk vergt planning. Ik teken een mindmap met links, en ontdek hoe en wanneer met ik mijn rolkoffer en werktas moet manoeuvreren op het vliegveld. Oefen thuis hoe ik met één hand mijn riem loskrijg voor bij de douane. Op Schiphol kijkt de security me begripvol aan, ik mag deze keer zelfs mijn schoenen aanhouden.

Tijdens de training ben ik meer afhankelijk van de cursisten, moet ze vragen om modellen op een flipover te schrijven. Voel me kwetsbaar, stel me meer open.Hierdoor merk ik dat deze training de cursisten meer raakt dan ik gewend ben, krijg unaniem een hoge waardering van de cursisten en de organisatie.

Volgens mij stimuleer ik tijdens deze ‘mitella weken’ een beter samenwerking tussen mijn hersenhelften omdat mijn rechterarm het niet doet.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Geef een reactie